Damkunst

Voor de verrassing van het damseizoen zorgde Patrick Casaril: een drieëntwintigjarige Luikenaar die Belgisch kampioen en ineens nationaal meester wordt. De decennialange Verpoest-suprematie heeft dan toch eens moeten buigen. Onbekend was Casaril niet, maar een eerste plaats hadden insiders toch niet verwacht. Immers, de vorige jaren kon Casaril wel mee met de subtop, maar imponeren deed hij niet.

In de finale van dit jaar ging Casaril verbluffend van start: al zijn Waalse confraters gaf hij het nakijken. Slagzetjes tegen Domb en Pellens, positionele afstraffing van Collet. Tot zover nog niets speciaals. Wel opmerkelijk zijn de klinkende en mooie overwinningen tegen Marini en Michiels.

Het hoofdstuk Vlamingen: Claessens bood Casaril geen kansen tot het remise-einde in zicht kwam: slordige afwerking en de Luikse koploper kon zich met de twee punten in de handen wrijven. Met zorgvuldig spel wist Verschueren voordeel te bereiken en — o antipode — trapte in een damzetje dat beiden één punt opleverde omdat Casaril in bruisende tijdnood enkel tot een remiseverzoek kon komen. Tegen de beide Verpoesten tekende Patrick remise aan: steeds wist hij in de mindere positie het remisegaatje te vinden. De voorlaatste klip was Vandeberg: een erg bizarre partij die na vijf en een half uur door Casaril gewonnen werd.

Voorlopige conclusie: Casaril overtrof alle Walen, maar kon zich met de 7 uit 10 tegen de Vlamingen erg gelukkig prijzen. Restte nog de laatste ontmoeting: Hugo Verpoest was reeds enkele ronden op gelijke hoogte met Casaril gekomen en had Domb tegenover hem zitten. Casaril kreeg een supergemotiveerde Hermans voorgeschoteld.

Verwachting: Casaril zou het moeilijk krijgen met Hermans en Verpoest moest met zijn reputatie Domb toch klein krijgen. Indien beide koplopers wonnen of gelijk speelden zou een tweekamp over drie partijen volgen...

Verloop: een ware apotheose in ver van optimale omstandigheden: door nalatigheid van de organisatoren kwamen de dammers terecht in een zaal waar zich ook zondagse, een beetje bridgende en vooral kwetterende Brusselse dames nestelden, die daarbij nog doof waren voor de vraag om een beetje stilte.