We zullen maar dadelijk van stapel lopen met de belangrijkste gebeurtenis uit het Belgisch kampioenschap 1985: Patrick Casaril heeft het monopolie van de gebroeders Verpoest op de Belgische titel doorbroken ! In '62, — u leest niet verkeerd! — was Maurice Verleene de laatste, die het aandurfde de zegereeks van Hugo en Oscar Verpoest éénmalig te,doorbreken. Pas na drieëntwintig jaar heeft de drieëntwintigjarige Casaril met de imposante score van 19 uit 22 Verpoest van de eerste plaats weten te verdringen. Niet slecht voor de Belgische damwereld, want het bewijst dat een stilaan vastgeroeste traditie toch op zekere dag plaats moet ruimen voor vernieuwing. Niet dat de Verpoesten zouden afgeschreven zijn, ver daarvan, maar meer spanning en onzekerheid wat betreft de uitslag, is niet te versmaden in het jaarlijks terugkerend Belgisch kampioenschap.
Het laatste decennium hadden anderen wel getracht de Verpoesten van hun sokkel te halen, maar verder dan plaagstootjes kwam het eigenlijk niet. Grégoire liep telkenmale te pletter op zijn 'Verpoest-syndroom’; in ‘80 deden de beloftevolle junioren Verschueren en Lemmens, toen 17 en 18 jaar oud, hun intrede en baanden zich in één stoot een weg naar de Belgische top met een derde en vierde plaats. Verder kwamen ze niet en wegens studieredenen verdwenen beiden voor enkele jaren van het damtoneel. Vorig jaar was het de beurt aan de Brusselse damhoop Stephan Michiels, doch ook hij bleef hangen op een gedeelde tweede plaats en een veilige vierpuntenmarge achter winnaar Oscar Verpoest.
Deze keer was het dan zover, getuige de einduitslag (tussen haakjes staan telkens de klubs waarvoor de spelers uitkomen): 1. Patrick Casaril (Luik) 19/2. Hugo Verpoest (Brabo) 18 / 3. Danny Verschueren (Lier) 16/4. Oscar Verpoest (Lier) 14/5. Stephan Michiels (Cinquantenaire) 13/6. Fernand Marini (Luik) 13/7. Frans Claessens (Lier) 12/8. Daniël Domb (Bruxellois) 8 / 9. Valère Hermans (Genk) 8 / 10. Michaël Collet (Bruxellois) 5/11. Yves Vandeberg (Brabo) 5/12. Antoine Pellens (Luik) 1.
Zo'n einduitslag is slechts een kale en emotieloze weergave van een kampioenschap, daarom enige toelichting: vanwege de noodzakelijke pariteit tussen beide landsgedeelten, spelen elk jaar zes Walen en zes Vlamingen de finale. Voor die finale kan men zich plaatsen door, ofwel het jaar voordien bij de eerste vijf in de finale te eindigen, ofwel door vooraan te eindigen in het Vlaams of Waals ligakampioenschap. Hoever vooraan kan evenwel schommelen van jaar tot jaar: neem nu het extreme (en ook quasi irreële) geval van vorig jaar waar vijf Vlamingen de vijf eerste plaatsen bezetten in de finale. Dan wordt de aantrekkelijkheid van het Vlaams kampioenschap danig verminderd, omdat er slechts één finaleplaats te verdienen valt. Dit zijn echter muizenissen voor de bestuursleden die op hun beurt allang weten dat aan alle systemen voor- en nadelen kleven. Een ander gevolg van de pariteit is dat spelers van dezelfde liga in de finale eerst onder elkaar spelen om eventuele — door federale gevoelens veroorzaakte — combines bij voorbaat zo goed als uit te sluiten.
Concreet en in omgekeerde volgorde: Luikenaar Pellens was een klasse te zwak. Dat hij in de finale gedropt werd zal wel sterk afhankelijk zijn van het feit dat verschillende sterke Waalse spelers verstek lieten gaan: Lemmens wegens studie, Conard wegens legerperikelen en Grégoire wegens Verpoest.
De jonge Vandeberg ontgoochelde het meest: hoe hij er vaak in slaagde nog te verliezen is de moeite waard. Een goede horloge annex tijdsindeling zou hij zich zeker moeten aanschaffen. Collet heeft nog tijd genoeg om zich te verbeteren. Hermans is een man van tegenstellingen: sterk tegen b.v. Oscar Verpoest en Verschueren en gewoon slapjes tegen de sterkste Walen. Nog maar twee jaar dammer, vol ambitie en finaal struikelblok voor Hugo Verpoest: Daniël Domb. Veteraan Claessens had er duidelijk zin in dit jaar en vond aansluiting bij de subtop. De volgende telg uit de Luikse Grégoire-stal is Marini: reeds vijf plaatsen opgeschoven in vergelijking met vorig jaar. Michiels daarentegen loste de vorig jaar losgeweekte verwachtingen niet in en kwam niet verder dan een +2 score. Ook Oscar Verpoest, in '84 overtuigend op de eerste plaats, imponeerde niet: maar liefst acht remises en slechts drie winstpartijen! In ‘81 eruit gestapt en nu terug op de derde plaats: Verschueren, bevestiging van eerdere prestaties, maar vroegtijdig gefnuikte ambities door een verliespartij tegen Hugo Verpoest.
Hugo had dus die belangrijke winstpartij op zak. Hoe hij echter na een spannende nek-aan-nek race de titel aan Casaril moest laten, kan u volgende week ontdekken.
Errata: in artikel van 8 mei Belg met brio stond in de diagramstand een zwarte schijf te veel, namelijk op veld 9.
Noot van de redactie van Damkunst: geen fragment of diagram bij dit artikel daarom plaatsen we hier de partij die de ambities van de rubriekschrijver voortijdig fnuikten: