Met een gedeelde tweede plaats in het wereldkampioenschap correspondentiedammen '79-'84 zet de enige Belgische vertegenwoordiger Frans Verschueren een verbazingwekkend resultaat neer. Lange tijd stond Frans aan de leiding, doch de Rus Vladimir Agafonov wist met een krachtige eindjump één puntje meer te behalen en zo zijn titel te verlengen. Eén punt minder dan de wereldkampioen laat steeds een ietwat wrange bijsmaak na. Het onverhoopte doel bleek immers plots toch bereikbaar en ten slotte speelde je met de een illusie, die - wie had anders verwacht? - doorgeprikt werd. Soit. Het is en blijft een prestatie die, rekening gehouden met het select damgezelschap, hoog aangeslagen moet worden.
Frans Verschueren is de kaap van de halve eeuw voorbij (=eufemistische uitdrukking voor +50-ers). Reeds dertig jaar geleden kwam hij in contact met het dammen. Het zou hem niet meer loslaten. Na talrijke omzwervingen bij diverse clubs stichtte hij in '75 de Lierse Damkring, die alras uitgroeide tot de Vlaamse toonaangevende club. In '78 behaalde hij een vijfde plaats in het Belgisch kampioenschap. Beroepsactiviteiten hebben er echter steeds voor gezorgd dat de echte doorbraak uitbleef. De grootste verdiensten verwierf hij als leermeester van beginnende dammers, waarvan eentje ikzelf was.
In '79 begint verschueren aan een briefwisseling die hem enkele jaren werk zal bezorgen. De geplande drie jaar liepen wel uit tot vijf. Zonder enige theoretische kennis en zonder boekensteun in de rug, maar met een door de jaren heen praktisch opgebouwde positievaardigheid werd hij een belangrijke titelkandidaat. Dat weet hij te bereiken door zuiver zwoegwerk: uren en nachten uitpluizen van alle varianten, niets aan het toeval willen overlaten. Het resultaat is partijen die doorgaans voorzichtig klassiek opgebouwd worden en bij de minste fout van de tegenstander met precisie afgewerkt worden. De meer gereputeerde opponenten vinden geen winstkansen en houden het op remise. Iemand als Agafonov trachtte met gewaagd spel de solide stelling van de Belg te doorbreken, maar balanceerde zelf op de rand van de nederlaag. Eén uitzondering bevestigde spijtig genoeg de regel: de Nederlander De Gooijer, een ancien in dit vak, was de enige die de partij in de ultieme faze naar zich toe kon trekken en door overmacht won hij. Een verliespartij weegt natuurlijk zwaar door als men voor de eerste plaats speelt.
Als voorbeeld van een nauwkeurige winstgang kan de partij tegen de Italiaan Marini gelden. Weliswaar niet de mooiste of de moeilijkste partij van Verschueren, maar wel interessant om te zien hoe de typische Italiaanse stijl kan afgestraft worden.